ฆาตรกรรมหมายเลข 8 ตอนที่ 2 เพื่อน

ตอนที่ 2 เพื่อน
   "ผู้ตายได้ขับรถมาด้วยความเร็วสูง และเกิดเสียหลักเนื่องจากหักหลบเด็กคนนึง และเกิดพลิกคว่ำ...." เสียงผู้ประกาศข่าว ยังคง
พูดต่อไปแต่ดูท่าว่านิพิชญ์จะไม่ได้ยินเสียงอะไรเสียแล้ว ในหัวของเขามีแต่ชื่อของประธานคนนั้นและคำว่าตายเท่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา
นิพิชญ์ด่าทอ และสาปแช่งคนๆนี้เสมอ ที่ทำให้ชีวิตของเขาทุกวันนี้เป็นอย่างนี้ แต่พอถึงเวลานั้นจริงๆ หัวใจของเขากลับไม่มีความยินดีเลย
อย่าว่าแต่ความยินดีเลย ตอนนี้นิพิชญ์ไม่รู้สึกอะไรเลยทั้งนั้น เขารู้สึกชาไปทั้งตัว ส่วนหัวก็คิดไปนู่นไปนี่มากมาย แต่จู่ๆก็มีเรื่องหนึ่งวูปขึ้นมา
ในหัวเขา เพื่อนของเขา ศุภศักดิ์
   "อยากล้างแค้นมั้ย?" พอนิพิชญ์นึกถึงคำนี้ได้ เขาก็ตกใจตื่นออกจากภวังค์
   "อยากล้างแค้นมั้ย?"
   "อยากล้างแค้นมั้ย?"
   "อยากล้างแค้นมั้ย?"
   ...นี่วันนั้นเราตอบอะไรกลับไปกันนะ... นิพิชญ์พยายามครุ่นคิดถึงคำตอบของเขาซึ่งจำไม่ได้ว่าตอบไปหรือไม่
   เช้านี้เป็นเช้าวันแรกที่นิพิชญ์ได้ตื่นมารับแสงแดด ด้วยใจที่ปลอดโปร่ง เช้าที่เปรี่ยมไปด้วยความหวัง แต่แล้วกลับมาสะดุดด้วยข่าว
ร้ายข่าวนี้ ซ้ำยังสงสัยว่าเรื่องทั้งหมดอาจเกิดจากเพื่อนของเขาเองอีกด้วย
   ในสมัยยังเป็นนักเรียนที่นิพิชญ์และศุภศักดิ์ เคยเรียนด้วยกัน เขาสองคนเคยช่วยเหลือกันมามากแต่โดยส่วนใหญ่จะเป็นศุภศักดิ์
มากกว่าที่คอยช่วยเหลือนิพิชญ์ เพราะนิพิชญ์มักจะเป็นคนสร้างปัญหาให้ศุภศักดิ์มาคอยแก้ให้เสมอ หลายครั้งหลายคราที่เกิดปัญหาที่ไม่สามารถ
แก้ได้เขาทั้งสองก็ไม่เคยทิ้งกัน ครั้งหนึ่งนิพิชญ์เคยมีปัญหากับอาจารย์ที่โรงเรียนด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง จนโดนอาจารย์ตบเข้าไปหลายที
ศุภศักดิ์ไม่รู้จะทำอย่างไร จึงเอาตัวเองเข้าไปขวางจนโดนหางเลขไปด้วยทั้งๆที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย
   "เฮ๊ย มึงเข้ามาเกี่ยวทำไมวะ อุ๊ย!!" นิพิชญ์หันหน้าไปถามศุภศักดิ์ไปพลาง มือก็จับแผลที่ปากไปพลาง
   "เอ๊า ไอ้นี่ แล้วถ้าไม่ทำงี้แล้ว อาจารย์แกจะหยุดเรอะ เห็นมั๊ย? พอเห็นว่าตบนักเรียนที่ไม่เกี่ยวเข้าไปแกเลยยอมถอยไปเลย"
   นิพิชญ์หันหน้าไปมองศุภศักดิ์ด้วยความสงสัย นี่มันวางแผนไว้ก่อนรึว่าบังเอิญอาจารย์เกิดสำนึกผิดขึ้นมา แต่นิพิชญ์ก็เลิกสงสัย
เพราะจะสนใจไปทำไมในเมื่อเพื่อนคนนี้ลงทุนช่วยตัวเองขนาดนี้
   "เอ้า กระดาษทิชชู่ เช็ดซะ ทุเรศลูกตา" นิพิชญ์ยื่นกระดาษทิชชู่ให้ศุภศักดิ์เนื่องจากสังเกตุว่าศุภศักดิ์ปากแตกเช่นกัน
   "โอ้ ขอบใจมาก อู๊ยส์ กูว่านะ กูเจ็บกว่ามึงอีกว่ะ" ศุภศักดิ์เช็ดเลือดที่มุมปาก พร้อมหัวเราะให้กับมุขของตัวเอง
   "หึๆ มึงมันบ้าจริงๆเลย" นิพิชญ์หันหน้าหนีศุภศักดิ์ไปแล้วร่วมหัวเราะไปกับมุขฝืดๆด้วยกัน

   "เฮ๊ย!!! มีใครอยู่มั๊ยวะ!!!" เสียงตะโกนมาจากข้างนอกทำให้นิพิชญ์สะดุ้งตื่นจากการรำลึกอดีตและรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังคิดอะไรมากมายจนเกินไป
นี่มันอุบัติเหตุไม่มีใครฆ่าใครทั้งนั้น!! ไม่มีใครรักเพื่อนขนาดจะไปฆ่าไปแกงคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนได้หรอก พลางลุกขึ้นไปยังหน้าต่างเพื่อดูว่าใครเป็นคนเรียกตน

   "เฮ๊ย ถ้าไม่อยู่ก็ตอบด้วย จะได้ไม่รอ!!!" ผู้มาเยือนยังคงตะโกนเรียกนิพิชญ์ต่อไปด้วยมุขเก่าแก่ ผู้มาเยือนคนนี้เป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ผมดกหนา
และมีบุคคลิกที่ออกจะกร่างๆสักหน่อย แต่งตัวด้วยเสื้อเชิร์ตสำขาว กางเกงสแลกสีดำ ดูสุภาพยิ่งนัก
   "อยู่ๆ มีอะไรวะ" นิพิชญ์ตะโกนกลับไปทางหน้าต่างห้อง นิพิชญ์พักอาศัยอยู่ที่ห้องพักที่หนึ่งในชั้นสองซึ่งชั้นล่างเป็นร้านขายของชำ ซึ่งแขกของเขาก็ตะโกน
มาจากร้านข้างล่างนั่นเอง
   "อาบน้ำ แต่งตัว เอาแบบสุภาพๆนะ แล้วรีบลงมา เรื่องอื่นไว้ค่อยคุยในรถ" เขาพูดเชิงสั่งพร้อมหันหลังเดินไปรอบนรถกระบะคันโตของเขา
   "ไอ้นิภัทรมันเป็นแบบนี้ทุกทีเลย" นิพิชญ์พูดอย่างหัวเสียก่อนหันกลับไป ทำตามที่เขาบอก
   นิภัทร...เป็นเพื่อนที่ทำงานของนิพิชญ์ แต่ด้วยสถาณะของนิภัทรจะแตกต่างจากนิพิชญ์มากเพราะนิภัทรจัดเป็นลูกน้องคนโปรดของเจ้านายเก่าของนิพิชญ์
ด้วยบุคคลิกที่ดูน่าเชื่อถือและน่าไว้วางใจ นิภัทรเป็นผู้ชายที่พูดจาโผงผางตรงไปตรงมา ครั้งเมื่อนิพิชญ์โดนไล่ออก นิภัทรก็พยายามทุกวิถีทางช่วยไม่เว้นแม้แต่เข้าไป
โวยวายกับหัวหน้าของเขา แต่ก็ไม่เกิดผลอะไรขึ้นมา และเกือบจะโดนไล่ออกมาด้วยแล้ว และหลังจากนิพิชญ์โดนไล่ออกมา เขาทั้งสองก็มีติดต่อกันบ้างบางครั้ง

   "เฮ๊ย ช้าจังวะ จะให้ขึ้นไปนอนรอเลยมั๊ย" นิภัทรยังคงตะโกนเรียกแบบไม่เกรงใจชาวบ้านหลังรอมาได้สักพักหนึ่งแล้ว
   "มาแล้วๆ ทำไมรีบนักเนี่ย" นิพิชญ์วิ่งลงมาจากบันไดด้านหลังด้วยอาการเร่งรีบ หลังจัดการแต่งตัวในแบบที่นิภัทรบอกเรียบร้อย
   "ขึ้นรถ!" เปิดประตูให้จากด้านใน และออกตัวรถอย่างรุนแรงเมื่อนิพิชญ์ได้เข้าไปแล้ว

   "จะรีบไปหาพ่อมึงรึไงวะ" แม่ค้าคนนึงตะโกนด่านิภัทรหลังจากที่เขาขับรถไปปาดหน้าด้วยความเร็ว
   "นี่ ไม่คิดจะขอโทษเขาบ้างรึ" นิพิชญ์พูดพลางหันไปดูแม่ค้าคนนั้นด้วยความรู้สึกผิด ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่านิภัทรเป้นคนขับรถเร็วแต่ก็ยังอดถามไม่ได้
   "รู้ข่าวการตายของประธานแล้วใช่ไหม" นิภัทรพูดออกมา หลังจากเข้าโค้งด้วยความเร็วจนนิพิชญ์รู้สึกคลื่นใส้แต่ยังสามารถทนได้อยู่
   "รู้สิ เพิ่งฟังข่าวมา ตะกี้นี้เอง"
   "นายดีใจไหม" นิภัทรถามด้วยสีหน้าราบเรียบ
   "เอ๋?"
   "ที่ประธานตายไปน่ะ นายดีใจรึเปล่า" นิภัทรถามย้ำ แล้วขึ้นแซงรถคันอื่นต่อไปด้วยความเร็วสูง
   "จะบ้าเรอะ จะไปดีใจได้ไงเล่า เสียใจด้วยซ้ำไป ยังไงก็เคยรู้จักกัน" นิพิชญ์ตอบด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
   "ถ้าเป็นอย่างั้นก็ดี" นิภัทรยิ้มและผ่อนความเร็วของรถลงและขับไปอย่างสบายใจ

   "ชั้นก็ถามไปงั้นเองแหล่ะ ก็รู้อยู่แล้วว่านี่มันอุบัติเหตุ และถึงไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างนายจะไปกล้าทำอะไรใครเค้า และถึงเค้าจะทำอะไรให้มากมายแค่ไหน
ร้ายแรงยังไง เราก็ไม่มีสิทธิไปยินดีกับการตายของเขานะ" นิภัทรพูดไปยิ้มไป
   "เอ่อ แล้วนี่จะไปไหนเนี่ย" นิพิชญ์ตัดบทเพราะไม่ต้องการฟังคำสอนที่รู้อยู่แล้ว หลังจากนิภัทรลดความเร็วลงนิพิชญ์ก็เริ่มนั่งด้วยความสบายใจมากขึ้น
   "งานศพท่านประธานไง"
   "อ้าว แล้วมารับทำไมเนี่ย ทำไมไม่ไปคนเดียว"
   "คนเค้าตายไปแล้ว แกไปไหว้เขาอโหสิให้เขา ให้เขาสบายใจว่าไม่มีอะไรติดค้างกัน มันลำบากมากนักรึไง"
   "มันก็ไม่ได้ลำบากหรอก แต่คนอื่นๆ....." นิพิชญ์กังวลว่าถ้าเข้าไปในงานจะเจออดีตเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ อดีตเพื่อนร่วมงานที่รู้ว่าเค้าโดนไล่ออกมา
นิพิชญ์กังวลว่าจะต้องทำตัวยังไง ถ้าได้รับสายตาที่มองเหยียดหยามเค้ามา เค้าจะทำอย่างไร เค้าจะกลับไปจมกับความเศร้าอีกครั้งหรือไม่
   "คนอื่น? ช่างหัวมันสิ คิดมากเหรอ คิดมากเหรอมึง" นิภัทรตบหัวนิพิชญ์เข้าไปอย่างแรง และเตรียมตัวจะสวดต่อ
   "ถ้ามึงเดินเข้าไปทำหน้าหงอยๆเค้าก็ต้องคิด ต้องพูดกันอยู่แล้ว ปากคนมันห้ามกันได้ที่ไหน มึงทำใจให้สบายๆ เดินให้มั่นใจ ถ้ามึงดูดี ดูมั่นใจ
ใครเค้าจะมาหยามมึงได้ พูดแล้วหงุดหงิดว่ะ อีกซักทีไหม" นิภัทรพูดพลางยกมือขึ้นเตรียมจะโบกอีกที
   "ไม่ต้องแล้วๆ เข้าใจแล้ว นี่ก็ตั้งใจไว้แล้วน่า ว่าจะปรับปรุงตัวเอง เมื่อวานไปกินกับเพื่อนเก่ามา ได้ระบายอะไรเยอะแยะ ตอนนี้สบายใจขึ้นแล้ว
เดี๋ยวคอยดู เดี๋ยวนิพิชญ์จะกลับมาใหม่" นิพิชญ์เอามือป้องหัวไว้แล้วพูดออกมาด้วยความมั่นใจ แต่ไหนแต่ไหนเขาเป็นคนร่าเริงอยู่แล้ว
   "มึงนี่ก็ขี้โม้เหมือนเดิมเลย" นิภัทรเร่งความเร็วรถหลังพูดจบ ในที่สุดก็ถึงวัดที่จัดงานแล้ว

Banner (tel : 089-9397660)