"แกมันเลี้ยงไม่เชื่อง ชั้นไล่แกออก!" เสียงนี้ดังขึ้นในหัวของ นิพิชญ์ อย่างรุนแรง เขาสะดุ้งตื่นจาก ความฝัน เขาหายใจติดขัด รู้สึกคลื่นใส้ ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ไม่ใช่เหงื่อที่เกิดขึ้นจากความร้อนแต่อย่างใด ในตัวเขารู้ดีว่าความรู้สึกโกรธแค้นต่อเจ้านายเก่าในตัวเขา มันยังคงชัดเจนอยู่ และไม่เคย จางลงไปแม้แต่น้อย เพียงแต่ว่าตัวเขานั้นไม่สามารถทำอะไรได้เลย มีหลายครั้งที่เขาอยากจะไปฆ่าต้นตอของความแค้นนี้ให้รู้แล้วรู้รอดแต่เขาก็ไม่ทำ สาเหตุไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนดีแต่อย่างใด แต่เพียงแค่เขากลัวผลตอบแทนที่จะตามมาหลังจากที่สถาณะของเขาเปลี่ยนเป็น ฆาตกร!
เขาหันไปมองนาฬิกา ซึ่งมันยังทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี เวลานี้เป็นเวลา 2 ทุ่ม เขาควรจะตื่นและลุกขึ้นจากเตียงได้แล้ว หลังจากเขาออกจากงาน เขาก็ไม่เคยเห็นแสงอาทิตย์อีกเลย เนื่องด้วยสมัยก่อนเขาจะยึดถือมันเป็นสัญญาณเริ่มต้นการทำงานของเขา ปัจจุบันเขาหลอกตัวเองโดยเปลี่ยนเวลานอนมาเป็นตอนกลางวัน และตื่นตอนกลางคืนแทน มีหลายครั้งที่เขาคิดว่าจะฆ่าตัวตายเสีย แต่คนอย่างเขาสุดท้ายก็ไม่กล้า ทุกวันนี้เขาใช้เงินจากเงินเก็บที่มี โดยหากเป็นอย่างนี้ไม่นานก็จะหมด และหากมันหมดขึ้นมาเขาจะทำอย่างไร เขาก็ขี้เกียจจะคิดมันในตอนนี้ เขาลุกจากเตียง ล้างหน้าล้างตา อาบน้ำและออกจากห้องเดินไปข้างถนนเรื่อย บริเวณที่เขาอาศัยอยู่นั้น มีแหล่งบันเทิงเยอะมาก ถัดจากตัวเขาไปไม่กี่ก้าวก็จะพบกับร้านเหล้า และถ้าถัดจากร้านนั้นไปก็เป็นร้านเหล้าอีกเช่นกัน ทำให้ผู้คนมากมาย จะมาแถวนี้ เขาเดินไปเรื่อยๆ สังเกตุเห็นหลายคนยังเรียนอยู่ บางคนก็เพิ่งกลับมาจากทำงาน หลายคนกินเหล้าโวยวายว่าที่ทำงานกดดันแค่ไหนดังออกมาจากในร้าน เขาหันไปดูด้วยความรู้สึกเหงาในหัวใจ ว่าแต่ก่อนเขาก็เคยเป้นแบบนั้น แต่หลังจากเพื่อนของเขาแยกย้ายกันไป เขาก็ไม่ได้เข้าไปในร้านแบบนี้อีกเลย แล้วตอนนี้เขาก็ตกงานอยู่ด้วย ถ้าเขาเข้าไปกินเหล้าแบบนั้น เขาจะพูดเรื่องอะไรดีนะ
"กริ๊งงงง" เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมา มองดูว่าคนที่โทรเข้ามาหาเขาเป็นใคร แต่เนื่องจากเป็นเบอร์ใหม่ จึงไม่รู้ว่าคนที่โทรมาเป็นใคร เขาหวังไว้ลึกๆว่าจะเป็นเพื่อนๆของเขาโทรมา อย่างน้อยก็เพื่อให้เขาหลุดจากความคิดบ้าๆแบบนี้เสียที แต่เมื่อไม่ใช่เขาก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอีก
"ครับ" นิพิชญ์ตอบโทรศัพท์นั้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ครับ เคิ๊บ อะไรกัน ทำไมพูดเพราะจังเลย ไม่สมกับเป็นคุณเลย" เสียงในโทรศัพท์ตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง ซึ่งจะทำให้คนฟังรู้ได้ทันทีว่าคนพูดต้องยิ้มขณะพูดอย่างแน่นอน
"อ่า..ไม่ทราบว่าผมคุยอยู่กับ...."
"ผมอยู่อีกฝั่งหนึ่งเนี่ยครับ หันหน้ามาสิ"
"หือ" นิพิชญ์หันมองไปยังอีกฝั่งของถนน โดยยังถือโทรศัพท์ติดอยู่ที่หู แต่มีรถประจำทางผ่านมาจอดส่งคนพอดี ทำให้เขามองไม่เห็นคนที่โทรมา และฝั่งของเขาก็ มีคนเดินอยู่เยอะ ทำให้ชนกับเขาก็หยุดอยู่กับที่
"ขอโทษครับ" นิพิชญ์กล่าวขอโทษแล้วเงยหน้าขึ้นมองอีกที คราวนี้รถประจำทางไปแล้ว เขามองเห็นชายร่างใหญ่ แต่งตัวภูมิฐาน ผมยาวรวบมัดไว้ด้านหลัง ยืนยิ้มและชี้ที่โทรศัพท์ของเขาอยู่
"ว่าไง จำชั้นได้รึเปล่าเนี่ย" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเป้นมิตร
นิพิชญ์ มองเขาอยู่สักชั่วอึดใจ และตะโกนเรียกเขาอย่างดีใจ "ศุภศักดิ์! ศุภศักดิ์ใช่ไหม" นิพิชญ์ทำท่าจะข้ามถนนไปหาเขา แต่ก็ต้องหยุดกระทันหัน เพราะมีรถขับผ่านอย่างรวดเร็ว
"เฮ๊ย เดี๋ยวข้ามไปหาเอง ชั้นมีเรื่องจะคุยพอดี" ศุภศักดิ์ตะโกนบอกเขาพร้อมข้ามถนนมาหาเขา
ศุภศักดิ์จับไหล่ของนิพิชญ์ไว้ แล้วยิ้มให้ ศุภศักดิ์เป็นเพื่อนเก่าของนิพิชญ์เมื่อสมัยยังเรียนอยู่มัธยม นับจากวันที่จบการศึกษาไปทั้งคู่ไม่ได้เจอกันนับได้ 10ปีแล้ว แต่เขาก็จำได้ทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร ไม่ใช่เพราะว่ารูปร่าง หน้าตาของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย แต่เพราะว่าเขา 2 คนเคยผ่านอะไรมาด้วยกันมากเหลือเกินในสมัยนั้น แต่ในตอนนี้สถาณะของทั้ง 2 ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน เพราะว่าศุภศักดิ์ ในตอนนี้เป็นคนมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการธุรกิจคอมพิวเตอร์ ตอนนี้มีบริษัทเป็นของตัวเอง ร่ำรวยผิดกับนพิชญ์ในตอนนี้เสียเหลือเกิน
"เฮ๊ย มาทำอะไรแถว..." นิพิชญ์ถามศุภศักดิ์อย่างรีบร้อน เพราะไม่ได้เจอเพื่อนสนิทอย่างเขามานาน แต่ก็พูดศุภศักดิ์พูดดักคอไว้ก่อน
"เฮ๊ย เรื่องนั้นไว้คุยกันทีหลัง ตอนนี้หิวมากเลย ไปหาอะไรกินกันก่อน" ศุภศักดิ์กล่าวเสร้จแล้วคว้ามือของนิพิชญ์ไปโดยไม่สนใจคำตอบของนิพิชญ์ ไปยังร้านอาหารร้านนึง ซึ่ง เป็นร้านอาหารเล็กๆที่ดูดีระดับหนึ่ง ประดับไปด้วยต้นไม้เล็กๆ จำนวนโต๊ะมีเพียงไม่กี่โต๊ะ ตั้งอยู่ข้างถนน ตรงข้ามร้านเป็นผับใหญ่ 2 ร้านเปิดใกล้กัน เสียงจึงดังมาถึงร้านนี้ คงเป้นเหตุผลที่ทำให้ศุภศักดิ์เลือกร้านนี้มานั่งคุยกับนิพิชญ์
"เฮ๊ย ตกลงมาทำอะไรแถวนี้น่ะ" นิพิชญ์ถามไปจิ้มกับข้าวกินไป อย่างร่าเริง นับจากไม่ได้ร่าเริงแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว
"มาหาแกนั่นแหล่ะ" ศุภศักดิ์ตอบโดยไม่สนใจที่จะเงยหน้ามามองนิพิชญ์ สนใจแต่กับข้าวบนโต๊ะเท่านั้น
"หา! มาหาชั้นแล้ว มาถูกได้ไง"
"แกกินเหล้าได้ไหม" ศุถศักดิ์ถามนิพิชญ์โดยไม่สนใจคำถามของนิพิชญ์เหมือนเดิม
"ได้ แล้วตกลงจะตอบคำถามของชั้นได้รึยัง" นิพิชญ์ตอบพร้อมเอนหลังไปพิงพนักแล้วมองไปยังศุภศักดิ์
"น้อง แบล็คขวดนึงครับ โซดา น้ำอย่างละ 2 ครับ" ศุภศักดิ์ตะโกนบอกเด็กเสิร์ฟที่บริการอยู่โต๊ะอื่น และหันกลับมามองหน้านิพิชญ์
"ชั้นคิดถึงแก เลยให้คนช่วยตามหาให้ ซึ่งมันก็ไม่ยากนักกับการตามหาคนอย่างแก ก่อเรื่องไว้เยอะนี่นา"
"หา?" นิพิชญ์ขมวดคิ้วอย่างสงสัยกับคำพูดของศุภศักดิ์
"มาแล้วค่า ผสมอะไรกันบ้างคะ" เด็กเสิร์ฟของร้านเดินเข้ามาพร้อมเหล้าและมิกซ์ซอร์ตามที่ได้สั่งไปพร้อมกับรอยยิ้ม
"ของผมโซดา ของนายคนนั้นโซดาน้ำครับ เอ้อ เข้มๆหน่อยนะ" ศุภศักดิ์พูดจบก็ก้มลงกินข้าวต่อ
"ได้ค่า" เด็กเสร์ฟจัดการชงเหล้าให้ทั้ง 2 อย่างร่าเริง และเสิร์ฟให้ทั้งคู่แล้วก็เดินกลับไปในร้าน
"โอ้โฮ เข้มจริงๆด้วยแฮะ" ศุภศักดิ์พูดหลังจากลองกินเหล้าแก้วนั้นไปได้หน่อยเดียวเท่านั้น
"ปรกติเขาก็ชงเข้มอยู่แล้ว ยังจะขอเข้มๆอีกมันก็ต้องเป็นอย่างนี้แหล่ะ" นิพิชญ์ยิ้มและกินเหล้าลงไปด้วยอีกคน
"เรื่องเครียดๆน่ะ เดี๋ยวค่อยคุยกันดีกว่า นี่แกรู้รึเปล่าไอ้สมัชชามันแต่งงานแล้วนะ"
"จริงเหรอ! มันเนี่ยนะ ฮ่า ฮ่า"
ทั้งคู่คุยเรื่องราวในอดีต กินเหล้า พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไปได้สักช่วงเวลาหนึ่ง ซึ่งศุภศักดิ์ยังไม่เมามาก ในขณะที่นิพิชญ์นั้นดูท่าจะไม่ไหวแล้ว
"แล้วตกลงมึงมาถึงนี่เพื่อ จาตุยเรื่องอดีตกาบกูท่าวนั้นหรอวะ" นิพิชญ์ถามสิ่งที่สงสัยมานานแล้ว
"มึงโดนไล่ออกเหรอ" ศุภศักดิ์ถามนิพิชญ์ด้วยท่าทีจริงจังหลังจากที่หัวเราะเฮฮามาตลอด
"หือ?" นิพิชญ์รู้สึกงงที่ศุภศักดิ์ถามคำถามนี้ขึ้นมา
"ทำไมมึงโดนไล่ออกวะ"
"หือ?"
"กูถามว่า ทำไม มึง โดน ไล่ออก" ศุภศักดิ์ถามอีกครั้งช้าๆ ด้วยเสียงที่จริงจัง และจ้องมองตรงมาที่นิพิชญ์
"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่มือไม่ถึง เค้าก็เลยเชิญให้ออกไปก็เท่านั้นเอง ฮ่า ฮ่า" นิพิชญ์ตอบโดยกลบเกลื่อนเป็นเรื่องตลกไป
ศุภศักดิ์กระแทกแก้วเหล้าลงโต๊ะอย่างแรง "มึงอย่ามาโกหกกูนะ "
นิพิชญ์มองตรงไปยังศุภศักดิ์อย่างรู้สึกผิด เพราะแต่ไหนแต่ไรทั้งคู่ไม่เคยโกหกกันเลย และช่วยเหลือกันมาเสมอ และส่วนใหญ่คนที่ได้รับความช่วยเหลือก็คือตัวนิพิชญ์เอง
"ป่าวโกหกนี่ ก็กูโดนไล่ออกเพราะมือไม่ถึงจริงๆ" นิพิชญ์หลบตาและตอบศุภศักดิ์
"นี่มึงก็รู้นี่ว่า กูรู้จักมึงดี รู้จักนิสัยของมึง รู้จักนิสัยส่วนที่ไม่ดีของมึงด้วย มึงยังจะกล้าโกหกกูอีกเหรอวะ" ศุภศักดิ์ตะคอกเสียงดังใส่นิพิชญ์ จนแขกคนอื่นหันมามองกันหมด
"อา.. เออ เออ กูบอกก็ได้ไม่ต้องดุขนาดนั้นหรอก"
"งั้นเล่ามา" ศุภศักดิ์นั่งลงและกินเหล้าต่อไป โดยตายังมองที่นิพิชญ์อยู่
"คือ กูเบื่อน่ะ ทำงานไปทุกๆวัน บางครั้งกูก็อยากที่จะหาอะไรทำอย่างอื่นบ้าง แล้วกูก็ไม่ค่อยชอบหน้าหัวหน้ากูด้วย กูก็เคยไปสืบดูว่าหัวหน้ากูเคยทำอะไรผิดมาบ้างหรือเปล่า ฮ่า ฮ่า สรุปแล้วแม่งเพียบเลยว่ะ ตั้งแต่ยักยอก สินบน ใช้เส้นสาย โอยเยอะแยะว่ะ เข้าทางกูเลย กูก็เลยไปบอกประธานบริษัทกู" นิพิชญ์พูดจบก็ดื่มเหล้าเข้าไปอีก โดยศุภศักดิ์ยังนั่งฟังอยู่อย่างตั้งใจ
"แต่แล้วเป็นไงรู้มั๊ย กูเนี่ยแหล่ะที่โดนด่า ประธานแม่งก็เป็นพวกเดียวกับมัน มันบอกว่ากูเลี้ยงไม่เชื่อง มันให้ข้าวให้น้ำกูแดก แต่กูยังแว้งไปกัดมัน ฮ่า ฮ่า มันเปลี่ยนกูเป็นหมาแล้ว หมาอย่างกู มันไม่อยากเลี้ยง และไม่อยากให้ใครเลี้ยงด้วย มึงรู้ไหม มันบอกไปหมดเลย มันรู้จักใคร มันบอกไปหมดเลยว่า กูเนี่ยแม่งเหี้ย จนไม่มีใครเค้ารับกูเข้าทำงานหมดแล้ว ทำไมวะ!? คนผิดมันพวกมันไม่ใช่เหรอวะ ทำไมกูต้องเจอเรื่องแบบนี้วะ" นิพิชญ์พูดอย่างอัดอั้น เมื่อพูดจบก็รู้สึกคลื่นใส้จึงวิ่งไปหลังร้าน เพื่ออาเจียรออกมา อย่างรุนแรง ถึงเขาจะได้ระบายออกมา แต่มันก้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย เพราะสำหรับศุภศักดิ์ นิพิชญ์ไม่อยากให้พบในสภาพน่าเวทนาอย่างนี้
"ไหวไหม?" ศุกศักดิ์ตามมาลูบหลังให้ โดยนิพิชญ์ก็ยังอาเจียรต่อไป
ศุภศักดิ์เดินไปด้านหน้าของนิพิชญ์ นั่งยองๆด้านหน้าของนิพิชญ์ จับไหล่ของเขาและถามนิพิชญ์ว่า"อยากล้างแค้นไหม?"
"หือ?" นิพิชญ์ยังไม่ทันได้ตอบก็หมดสติไปเสียก่อน
"เฮ๊ย!!" นิพิชญ์สะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องของเขา เขาจำไม่ได้ว่ากลับมาได้ยังไง มองไปทางหน้าต่างมีแสงแดดส่องเข้ามา ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น เหมือนกับได้เกิดใหม่ คงคล้ายกับการที่ใครบางคนรู้สึกว่าสามารถทำอะไรต่อมิอะไรที่ไม่เคยคิดว่าจะทำได้หลังจากตื่นมาในวันที่สดใส เขาตัดสินใจว่า เขาจะสู้ใหม่อีกครั้ง จะหางานทำให้ได้ ยังไงมันต้องมีสักที่ ที่เจ้านาย เก่าของเขาแทรกแทรงไปไม่ถึงล่ะน่า เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ในขณะที่เขาแต่งตัวอยุ่เขาก็เปิดทีวีดูข่าวไปด้วย ซึ่งในทีวีมีข่าวอุบัติเหตุเกิดขึ้นพอดี
"ข่าวด่วน! ประธานบริษัทชื่อดังประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เหตุเกิดที่..." นิพิชญ์หันมองไปทางทีวี มองเห็นหน้าผู้ประสบอุบัติเหตุ ในข่าวก็รีบวิ่งเข้าไปใกล้ทีวี มองอย่างตกใจ
"นี่มันอะไรกันวะ?" ภาพที่เขาเห็นคือประธานบริษัทเก่าของเขานั่นเอง
ป.ล. บางทีก็มีใจรักอยากจะแต่งนิยายกับเค้าบ้าง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ
ป.ล.2 ร้านที่ทั้งคู่นั่งดื่มกันคือ ร้าน D1 ครับ
BNL Community
ผู้เขียน
